მე შენი სითბოც მიყვარს, თუმცა არასოდეს მიგრძვნია...მაგრამ იცოდე, შენი სითბო რომ ვიგრძნო აუცილებელი არაა შეგეხო...მე შენი სახის ყოველი ნაკვთი მიყვარს და მადლობელი ვარ რომ არსებობ, მიუხედავად შენი სიშორისა................
მიყვარხარ... უფრო მეტად ვიდრე სიტყვებს შესწევთ ძალა გამოხატონ ეს გრძნობა......
ვიცი, ამას არ უნდა ვწერდე, მაგრამ შეყვარებული ადამიანი ბევრ სისულელეს ჩადის...

წუხელ მესიზმრე წვიმაში იდექი,
და შენთან მოსვლა მსურდა,
ტუჩებს გიკოცნიდა წვიმის წვეთები...
მე კი ამ წვიმის ძალიან მშურდა.

რაც შენ წახვედიი თავი მოიკლა უშენობით სავსე წუთებმა ცრემლებივით დაღვარა

სევდიან თვალებს მუსიკის ფონზე თეთრი ფრთებით მოფრინავდა პატარა ჩიტიი და მიამბობდა სევდიანი

სიყვარულის ამბებს ,მაგონდებოდა ერთად ყოფნის ზღვა ჰარმონია რომელიც ახლა

მკვდრეთიით აგმდგარ ანგელოზს გავდა და მაშინებდა შენი არ მოსვლით, რომ ჩვენს სიყვარულს

ლახვარიი ჩასცა ამ ქვეყანაზე უფრო ბოროტმა ძალამ....

(ვუძღვნი ყველა გოგოს)

ირგვლივ
ბნელოდა, უკვე შუაღამე იყო. ერთ-ერთი ძველი სახლის სხვენში დაბნეული
გოგონა იდგა. აქეთ-იქით იყურებოდა, რაღაცას ეძებდა, თითქოს ცდილობდა,
სიბნელე გაერღვია და რაღაც ან ვიღაც დაენახა. მაგრამ არ იცოდა, სხვენის
აბლაბუდებით "მორთულ” რომელ კუთხეში იყო ის, "რაღაც”, რამაც ამ გვიან დროს
მოიყვანა აქ, სადაც, მტვრისა და ძველმანების გარდა, არაფერი იყო.

თოვს. მოცეკვავენ ფანტელები, ლამაზად მოფარფატებენ. ფაფუკი, ქათქათა ქურქი ჩაუცვამთ ხეებს. ფანჯრის რაფაზე მსუბუქად დაფენილ თოვლს პაწია ნაფეხურები ეტყობა _ მშიერი ბეღურების ნაკვალევი.
ბინდდება. ფანჯარაში ბიჭის ხუჭუჭა თავი მოჩანს. შუბლით მინას მიყრდნობია და სევდიანად გასცქერის თოვლს. პატარაა ბიჭი, სულ ხუთი წლის. ოთახში ხმადაბლა საუბრობენ დედა და ბებია, ბიჭი კი ეზოს მიშტერებია, საიდანაც პირველი თოვლით გახარებული ბავშვების ჟრიამული ისმის.

პატარა ბიჭი მისჯდომოდა მერხს; წინ ფერადი ფანქრები ეწყო; დიდი, ქათქათა
ფურცელი გაეშალა და თვალებით თავს დასტრიალებდა, სულს ჰბერავდა.
`დავხატავ,……. . . დავხატავ ცას, ბალახს, ყვავილებს, ჩიტებს. მერე ვაჩვენებ
მასწავლებელს, ხუთიანს დამიწერს და დედას გავახარებ მამასაც გაუხარდება~
`ყვავილი . . . პატარა, თეთრი ხელით მოხაზა წრე გააფერადა, მერე აიღო ლურჯი
ფანქარი და უცნაური, მრუდი ხაზებით შეაერთა ყვითელ წრესთან.
`მხატვარი უნდა გამოვიდე! მტკიცედ გადაწყვიტა პატარამ, როცა ყვავილის მეოთხე

ჩემი გარდაცვალების ათი წლისთავი ხდება, თუმცა ამ ბარათს იმიტომ არ ვწერ, რომ საიქიო ცხოვრებაზე გიამბოთ.
ჩემი დიდი სიყვარულის ისტორიას მოვყვები, რათა იცოდეთ, რომ ადამიანთან ერთად სიყვარული არ კვდება...

მე ვისწავლე ხმაური...
რადგან გადავწყვიტე ადამიანთა შეყვარება..
ისე.. ვცადო მაინც..
არა.. შეყვარება კი არა_შენარჩუნება.. რადგან უკვე მიყვარს, მაგრამ... ხან ისე.. მაფრთხობენ..
...

საღამოა, ქარია...
ის დგას მტკვართან თეთრი კაბით და ჩაფიქრებულა.ნეტა რას ფიქრობს ამ წუთს,ამ მომენტში...
მან ხომ შეჰფიცა სიყვარული. მაგრამ არ ჯერა ,რატომ? რა დაემართა მის ხალისიან გულს? აღარ არის მხიარული, ყველა და ყველაფერი დაავიწყდა, იდუმალებამ მოიცვა მისი აზრები. იშვიათად თუ ამბობს რამეს. მოწყენილია, მის თეთრ კაბას ქარი აფრიალებს. ირგვლივ ხახლი ხმაურიანად მოძრაობს.
წვიმა იწყება.
მისი ლამაზი კაბა, ნელ-ნელა სველდება. თმა ეწეწება და თვალებზე ეფარება.

მაკოცე!…
დაირღვევა მისჯილი დუმილი,
მაკოცე, მომიკალი დიდი ხნის წყურვილი…
მაკოცე, დავივიწყებ დაკარგულ საათებს,
არ მინდა ეს გრძნობა ოდესმე დამთავრდეს…
მაკოცე!…
შენს თვალებში ნაღველი ჩამდგარა,
გაკოცებ!…
მეც მოგირჩენ ტკივილებს პატარავ…
ღამდება, მთვარის შუქი ცის ჩრდილებს აცოცხლებს,
ვიძინებ, გევედრები ძილის წინ მაკოცე,
ხომ იცი შენი კოცნა მკვდარსაც კი მაცოცხლებს….